باهر که سخن گفتم در خود گره ای گم بود

چـون کـرم شـبـان تـابان میتابی و میتابم

برهر که نظر کردم گریـان و پریـشان بود

چـون ابر سـبـک باران میباری و میبارم

من درد مـحـبت را هـرگـز به تو نسپردم

این عقـده ی دیـریـن را میدانی و میدانم

برمـرﺛیه ام بنـگر نـقش رخ خود بینی

اینقصه ی غمگین را میخوانی و میخوانم

میخوانی و میخوانم

باهر که سخن گفتم در خود گره ای گم بود

چـون کِـرم شـبـان تـابان میتابی و میتابم

برهر که نظر کردم گریـان و پریـشان بود

چـون ابر سـبـک باران میباری و میبارم

من درد مـحـبت را هـرگـز به تو نسپردم

این عقـده ی دیـریـن را میدانی و میدانم

نگاه ناگهان تو به چشم من همین که خورد
تمام من خلاصه شد درون چشم های تو
گمان نمی کنم شود دوباره با خود آشنا
دچار گشته هر که بر جنون چشم های تو

ببر مرا به عالمت به عالم جنون خود
بیا بیا ببر مرا دلم از اینجا زده است
به موج ها بگو کمی یواش تر بهم زنند
حوالی تو یک نفر دلی به دریا زده است

عطر تو را نفس زدم درون سینه آنقدر
که آه هم می کشم بوی تو پخش می شود
بریز هرچه رنگ را به پرده ی جهان من
که روی بوم من فقط نقش تو نقش می شود

ببر مرا به عالمت به عالم جنون خود
بیا بیا ببر مرا دلم از اینجا زده است
به موج ها بگو کمی یواش تر بهم زنند
حوالی تو یک نفر دلی به دریا زده است

یک نفر باید باشد

که دلتنگی  هایت را ازچشم هایت بخواند

یک نفر باید باشد که قطره اول، نیامده در آغوشت بگیرد.

یک نفر باید باشد که سه نقطه پایان جمله هایت را بداند.

 یک نفر باید باشد که بلدت باشد حتی بیشتر از خودت..

یک نفر باید باشد که با بودنش

تمام نبودن ها را جبران کند...

به من بی اعتنا باشو تظاهر به خیانت کن
به هر عشقی به غیر از من اگه میتونی عادت کن

 اگه دوست داری عمرت رو توو تنهایی حرومش کن

اگه میتونی با من باش نمیتونی تمومش کن

تو در اوج ِ غروری و حالا وقت فرودت نیست
منم چیزی ازت میخوام که شاید توو وجودت نیست
که شاید توو وجودت نیست
نمیدونم که از فردا چه راهی با تو در پیشه
تو هم مثل خودم هستی نمیدونی که چی میشه
نمیدونی که چی میشه

چقدر فکر ِ تو درگیر ِ یه بار آسوده با من باش

نگو به فایده س این عشق یکم بیهوده با من باش

یکی بدبین به این عشقه
یکی داره تلف میشه
فقط با مرگ ِ من انگار
تو شکِت برطرف میشه
فقط با مرگ ِ من انگار
تو شکِت برطرف میشه

 

• به خیالم که تو دنیا واسه تو عزیزترینم آسمونها زیر پامه اگه با تو رو زمینم
• به خیالم که تو با من یه همیشه آشنایی به خیالم که تو با من دیگه از همه جدایی
• من و تو چه بی کسیم وقتی تکیمون به باده بد و خوب زندگی منو دست گریه داده
• ای عزیز هم قبیله , با تو از یه سرزمینم تا به فردای دوباره , با تو هم قسم ترینم
• بد و خوبمون یکی , دست تو تو دست من بود خواهش هر نفسم با تو همصدا شدن بود
• با تو هم قصه ی دردم , هم صداتر از همیشه دو تا هم خون قدیمی , از یه خاکیم و یه ریشه
• من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی               

صبحت بخیر

صبحت بخیر عزیزم با آنکه گفته بودی
دیشب خدانگهدار
با آنکه دست سردت از قلب خسته تو
گوید حدیث بسیار
صبحت بخیر عزیزم با آنکه در نگاهت
حرفی برای من نیست
با آنکه لحظه لحظه میخوانم از دو چشمت
تن خسته ای ز تکرار
در جان عاشق من شوق جدا شدن نیست
خو کرده ی قفس را میل رها شدن نیست
من با تمام جانم پر بسته و اسیرم
باید که با تو باشم در پای تو بمیرم
صبحت بخیر عزیزم با آنکه گفته بودی
دیشب خدانگهدار...

اولین بودی

و تا آخر گرفتار توام

آخرین هستی و

از اول وفادار توام

با تو بودم را

کسی اندازه من حس نکرد

هرجا که باشی 

باز هم یاد توام

یاد توام

به

((تو))

اندیشیدن

سکوتم را بدل به 

دوست داشتنی ترین؛ طولانی ترین

و پرخروش ترین سکوت می کند...

 

 

 

یکی نوشت ، یکی خوند...

بازم نوشت ، بازم خوند...

آخرش اونی که می نوشت مرد...

اما اونیکه میخوند موند...

حالا من می نویسم تو بخون...

من میمیرم تو بمون.....

من میمیرم تو بمون.....

عاشق شدم رفت ، تو کردی بی قرارم

از تو یه دلتنگی فقط مونده برا من

آخه کی مخیواد بیاد جاتو بگیره

دنیا میخواد هر جا منو با تو ببینه

ببین بی تو دلم یخ کرد

همه حرفاتو از بر کرد

بیا حالِ دلم خوبه

بیا دوباره باز برگرد

شدم پریشونِ تو کجایی برگرد

حیرونِ کوچه ها شدم دوباره تب کرد

قلبِ مریضم این روزا هواتو کرد

بی معرفت تو نیستی این خونه چه سرده

شدم پریشونِ تو کجایی برگرد

حیرونِ کوچه ها شدم دوباره تب کرد

قلبِ مریضم این روزا هواتو کرد

بی معرفت تو نیستی این خونه چه سرده

پرید، پرید دلت از بومِ من ندید

ندید چِشات داغونتم من این

دلتنگیو مدیونتم همین

دل مونده رو زمین

ببین بی طاقتم و بی قرار

ببین اشکم میخواد بی تو دراد

به این چشما قسم دلواپسم

فقط منو ببین

شدم پریشونِ تو کجایی برگرد

حیرونِ کوچه ها شدم دوباره تب کرد

قلبِ مریضم این روزا هواتو کرد

بی معرفت تو نیستی این خونه چه سرده

خاطرت آید که آن شب از جنگل ها گذشتیم

بر تن سرد درختان یادگاری می نوشتیم

با من اندوه جدائی نمیدانی چه ها کرد

نفرین به دست سرنوشت تو را از من جدا کرد

بی تو برروی لبانم بوسه پژمرده گشته

بی تو از این زندگانی قلبم آزرده گشته

بی تو ای دنیای شادی دلم دریای درد است

چون کبوترهای غمگین نگاهم مات و سرد است

ای دلت دریاچه نور گر دلم را شکستی

خاطراتم را بیاد ار هر جا بی من نشستی

بی تو برروی لبانم بوسه پژمرده گشته

بی تو از این زندگانی قلبم آزرده گشته

بی تو ای دنیای شادی دلم دریای درد است

چون کبوترهای غمگین نگاهم مات و سرد است

ای دلت دریاچه نور گر دلم را شکستی

خاطراتم را بیاد ار هر جا بی من نشستی

هر جا بی من نشستی

شب داستان زندگی ماست...

گاهی پر نور...

گاهی کم نور می شود

اما بخاطر بسپار

هر آفتابی غروبی دارد 

و هر غروبی طلوعی

به امید طلوع آرزوهایتان...

یادت بماند..

دوست داشتن

به جان آدم سنجاق می شود

آن را برای کسی که

تو را نمی فهمد حیف نکن...

آدم یک جان که بیشترندارد... 

فاجعه

فاجعه اونجاست...

که

یه نفر رو به همه ی

دینا و آدماش ترجیح میدی

بعد همون یه نفر

ساده ترین چیزها رو 

به تو ترجیح میده...

 

همه جا هستمو نیستم

پیش تو هستمو تنهام

منو از خودم رها کن

یه هوای تاز می خوام

خسته و زخمیِ زخمی

ابریِ ابریِ چشمام

نشو دلواپس من که خیلی وقته خیلی تنهام

به دنبال کی میگردی؟

منو نشناختی و نشناس

تو چه دور باشی چه نزدیک یکی از ما هنوز تنهاس

هنوزم رد پاهامو فقط برگان که میدونن

تو پاییزی که چهار فصلِ

تموم سال میمونم

(هستم و نیستم گوگوش)

روزی هزار بار

در گوشه و کنار این شهر بزرگ

دوستت دارم های ناخالصی رد و بدل میشود

که آلودگی را چند برابر میکند..

یک روز به خورد بچه هایمان می رود

یک روز به بزرگترهایمان

یک روز هم گروه سنی حساس...

ما بجای مدارس

باید روابطمان را مدتی تعطیل کنیم...

ما هوایمان آلوده نیست

نفسمان آلوده ست....

به کسانیکه که دوستشان دارید

بالی برای پرواز

ریشه ای برای برگشتن

ودلیلی برای ماندن بدهید..

الهی...

وقتی تو با منی ، هیچ غمی نیست...

وقتی تو در منی ، هیچ منی نیست...

وقتی تو بر منی ، هیچ کمی نیست

سلام صبحتون بخیر